Talentvol Diever

11 en 12 juni

Dit jaar maar weer meegedaan aan het rondje Talentvol Diever. Kunst èn ambacht dus ik hoorde er ook bij. Het blijft een hele onderneming maar de moeite waard. De onderneming voor mij zit er vooral in dat ik voor die tijd mijn werkplaats moet opruimen. Ik ben er een paar dagen mee bezig geweest want dat was hard nodig. Nu geniet ik van een opgeruimde werkplaats: het is er bijna kaal.
Deze keer konden we de wachtkamer aanbieden aan iemand die geen expositie plek had. Wij gebruikten deze ruimte eerst als bibliotheek en TV-kamer maar hebben laatst de TV naar het woongedeelte gehaald. Daardoor konden we ook de ingang van de oude praktijkruimte gebruiken waardoor het allemaal lekker overzichtelijk bleef.
We zijn weer goed bezocht en ik krijg altijd erg veel leuke reacties op het boekbinden. Veel mensen weten toch niet wat ze er zich bij voor moeten stellen maar gaan enthousiast de deur uit.

nog één keertje dan

vrijdag 3 juni

Ze wordt er niet jonger op -en ik ook niet- maar voor haar komen we nog uit onze comfort zone: Patti Smith trad op in Paradiso of zoals zij het zegt; Paradisio.
We hadden kaartjes voor het concert op vrijdag 3 juni en dat weekeinde was het ook Pinksteren. Ik maakte me dus best zorgen of we die dag de auto nog ergens kwijt konden maar vandaag de dag kan je zelfs reserveren in een parkeergarage! Kost een paar centen maar een hele zorg minder.
Het was prima weer en we hebben heerlijk gekuierd, vondelpark beleefd en zelfs tapas zitten eten in het zonnetje. Op tijd in de rij en zelfs een zitplekje boven op de galerij bemachtigd. Dat was riant. Ik heb het nog nooit zo goed kunnen zien en meebeleven. Beneden gaat er altijd wel een lang persoon of iemand met hoog haar voor je staan. Het was deze keer perfect en ik heb genoten. Ze was in topvorm en haar stem ook. Niks aan kracht of energie ingeboet. Een heel klein minpuntje…Lenny Kay, de gitarist was er niet bij. Geen uitleg en haar zoon deed zijn best maar zo roestig als Lenny gitaar speelt dat haalt hij niet. Aan het eind bleek dat Lenny net aangekomen was en heeft nog de finale mee gespeeld. Duidelijk beter. Lenny en Patti horen gewoon samen op dat podium.

We mochten logeren bij mijn broer. Ook niet om de hoek maar minder ver dan terug naar Drenthe. De volgende dag weer naar huis en onderweg nog even langs het strand gelopen want dat hebben we in Drenthe niet.

kruidentuin(tje)

Eindelijk! Een kruidentuintje waar ik trots op en blij mee ben. Ik denk dat ik bijna mijn hele leven pogingen heb ondernomen om een kruidentuintje te laten groeien. In elk huis waar ik woonde probeerde ik het weer maar nooit kwam er iets wat op een serieuze kruidentuin leek. Ik zie me nog prutsen in één van de vorige tuintjes. Te arme grond of niet genoeg vaste kruidenplanten om een kader te vormen. Want dat is de clou. Een paar vaste kruidenstruikjes en in de gaten die vallen zaaien of planten. Ik stek zelfs rozemarijn en salvia. De laurierstruik durf ik flink te snoeien in het najaar zodat ik de hele winter lekker royaal kan gebruiken. Ik word hier echt gelukkig van.

rododendrons vervolg

De hele week voor ons uitje stond de weersverwachting op bar slecht weer: koud en nat. Nou, je kan het aan de foto’s zien; we hadden prachtig weer. En beter zo dan andersom.
De rododendrons waren schitterend dit jaar. We waren diep onder de indruk en de kunst werd toch een beetje bijzaak. Nu komen we al jaren in Kröller Müller dus de vaste collectie is ons wel bekend. Het enige nieuwe was het ei van Anish Kapoor en daar hebben we dan ook bewonderend naar staan kijken en peinzend hoe dit nu toch weer mogelijk is. Zijn werk blijft me boeien.
Omdat het museum op maandag pas om 13.00 uur openging zijn we ook nog naar het vestingplaatsje Doesburg geweest wat een echt schattig en fotogeniek plaatsje blijkt te zijn.

rododendrons

Als het even lukt en er geen lockdowns zijn gaan we zo rond 24 mei de rododendrons in museum Kröller Müller op de Hoge Veluwe bekijken. Eerlijk gezegd vind ik het bizar dat de gedachte aan lockdowns er nog steeds zijn en dat je er ergens rekening mee houdt dat het weer kan gebeuren. Maar goed, wij konden gaan en staan waar we wilden.
Hans had er een heel programma van gemaakt. We hadden een hotelbon gekregen die voor het einde van de maand op moest en daar weten wij wel raad mee.
Hij had kaartjes voor een bezichtiging van Radio Kootwijk geregeld. Dat was iets dat al een tijdje op ons verlanglijstje stond. Dus zondagmiddag waren we om 13.00 uur op het meeting point. Volg altijd de rijinstructies op van de boswachter want wij hadden de afslag gemist en dachten er wel op de borden te komen. Nou, we zijn uiteindelijk weer terug naar de snelweg gereden en naar het juiste afslagnummer gereden en vandaar de aanwijzingen minutieus opgevolgd. Het zoeken heeft ons drie kwartier gekost! Gelukkig waren we ruim op tijd van huis vetrokken.
Alles zat verder mee; het weer, de gids en de medebezoekers. Het was een mooie dag en ik heb mijn ogen uitgekeken want het is een markant gebouw en ontzettend leuk om er ook eens binnen te mogen kijken en de hele ontstaansgeschiedenis te horen.

En de rododendrons maar even in een aparte blog want anders worden het wel erg veel foto’s

Wildlands

Van de post- of bankgirorekeningloterij winnen we nogal eens kaartjes voor het één of ander. Deze keer lagen er kaartjes voor een uitje naar keuze in Nederland waaronder de Wildland Zoo in Emmen. Dit was het dichtst bij onze woonplaats dus te doen voor een pretentieloos uitje want zonder deze kaartjes waren we niet gegaan. Maar een gratis dagje uit is altijd leuk. Het seizoen is vast nog niet begonnen want het was er allemaal een beetje sjofel vergeleken met een paar jaar geleden. Eerlijk gezegd leek het hierdoor soms best overtuigend op de werelddelen die ze proberen na te bootsen. Ook waren alle kleine winkeltjes voor versnaperingen (nog) niet open en zeg nooit van te voren dat je een coupon voor gratis patatjes hebt want dan krijg je het restant van de vorige klant en dat was ook al een paar keer opgebakken.

Ik twijfel nog steeds of ik de camera die ik van mijn broer heb geërfd wil houden. Het is nogal een flinke sjouw en het enige dat hij beter kan dan mijn mobieltje of kleine Sony is zoomen. Als je een object hebt is het wel heel leuk maar hoe vaak heb je de neiging om in te zoomen. Ik niet zo heel vaak en vandaar de twijfel. Maar hier zijn de kiekjes.

One Second

Alles uit China is politiek. Je houdt van het land of je haat het. Je vind het smerig of wonderschoon. De mensen zijn lomp èn tactisch. Alles is gecompliceerd in China. Ook de film One Second van regisseur Zang laat dit zien. Het verhaal speelt tijdens de Culturele revolutie.
Hans, en ik iets later, kent het China van erna maar beiden toch nog wel net het ‘oude’ China en hebben daardoor een zwak voor iedere glimp die we er nog van kunnen zien. In deze film was het voor ons smullen van de beelden van het ‘oude’ China; het China dat er nog op straat gespuugd werd.

Deze periode ligt nog altijd zeer gevoelig bij het volk en de overheid en de film werd op het laatste moment teruggetrokken van het filmfestival in Berlijn. Zhang Yimou’s One Second zou op de Berlinale van 2019 in wereldpremière gaan.
Gelukkig is de film later alsnog internationaal uitgebracht.


Een gevangene ontsnapt uit een werkkamp om een specifiek bioscoopjournaal te kunnen bekijken, waarin zijn veertienjarige dochter een paar seconden te zien is. De Culturele Revolutie veroordeelde hem tot dat kamp, terwijl zijn dochter nu juist voor de revolutionairen werkt en de smet van zijn naam wil zuiveren om een toekomst in het nieuwe China te bewerkstelligen.

Hij mag haar niet in het echt opzoeken, dat zou haar toekomst in gevaar brengen, en daarom zet hij alles op alles om dat journaal te zien: de beelden zijn het enige wat hem rest van zijn dochter. Die staan echter op de filmrol die gestolen is door een klein weesmeisje, dat de filmrol wil gebruiken om een lampenkap van te maken voor haar kleine broertje. Door de avonturen die beiden beleven om de filmrol te bemachtigen, ontstaat een aparte relatie tussen de man en het meisje, terwijl Zhang alle perikelen rondom de vertoning van de film gebruikt om ook een portret van de gemeenschap in het dorp te creëren.

Niet alleen het onrecht van de Culturele Revolutie wordt aangestipt en de manier waarop deze de samenleving verscheurt, maar we zien ook hoe de gemeenschap gezamenlijk (iedereen samen en allen voor één) hard aan het werk is om de filmvertoning te bewerkstelligen. En dat allemaal voor een onsubtiele oorlogspropagandafilm.

Kritiek op het overheidsbeleid of niet, het persoonlijk drama wordt er niet minder ontroerend op. De scene waarin de dorpsbewoners samen de stoffig en zanderig geworden filmrollen moeten redden door ze voorzichtig schoon te maken en te drogen te hangen blijft een bewijs van Zhangs visuele bravoure én zijn geloof in de kracht van cinema.

die van bijna 18

Twee nachtjes maar dus één hele dag. Meer tijd kon hij niet vrijmaken van zijn drukke, jonge leventje. Maar hij wilde per se nog even bij opa en oma logeren voor hij 18 werd; “nog even kind zijn” zei hij.
We kunnen het heel goed met elkaar vinden en zo’n dagje vliegt voorbij. We organiseren bewust helemaal niks en laten het allemaal lekker sudderen. Dat hebben we meestal bij zijn logeerpartijtjes gedaan. De kinderen van tegenwoordig hebben het echt heel erg druk met hun sociale leven.
We hebben hem voor de terugreis weer naar het station gebracht. Dat is station Steenwijk en daar heeft het leger een platform om tanks op de trein te zetten. Ik heb dat wel eerder gezien maar deze keer voelde het anders. Ook bij Thomas dacht ik te zien dat hij zich realiseerde dat deze tanks waarschijnlijk naar het oostfront gaan. Hij was zichtbaar onder de indruk. Ja, deze keer gingen ze niet spelen maar is het menens.

familie

16 jaar geleden was de familie van Hans voor het laatst bij elkaar geweest. Schoonouders leefden toen nog en er was iets te vieren. Dit jaar namen een neef en nicht de organisatie op zich om iedereen weer eens bij elkaar te krijgen. Eén van de redenen was dat één van de broers na 20 jaar leven, wonen en werken in Nieuw-Zeeland weer terug naar NL zijn verhuisd. Wat een kleinkind niet kan veroorzaken. Helaas konden de oudste kleinkinderen er niet bij zijn want die hadden werk en er moest geld verdiend worden. Plus dat met het huidige personeelsgebrek er erg aan de werkende getrokken wordt om maar meer uren te draaien. Maar zestien jaar geleden waren zij er wel bij en waren het dus kleine mannetjes van 2 jaar. De derde lag nog in de Maxi-Cosi en de vierde zat toen in de buik. Dat haal je dan allemaal weer terug. Het was leuk om iedereen weer te zien.

Die ene van bijna 18 kwam de volgende dag wel zijn opa en oma logeren. Hij kwam met de trein ná een etentje bij zijn andere oma maar hij wilde per se voor zijn 18de verjaardag bij ons komen logeren. “Hij wilde nog even kind zijn”. We hebben het weer ouderwets gezellig gehad want het is een leuke, sociale jongeman geworden…die dus volgende week al 18 wordt.