NZ Stones

24 november 2020

De stenen boekjes krijgen een vervolg.
Tijdens ons eerste bezoek aan Nieuw Zeeland hebben we kennisgemaakt met Des.

Des is een kleurrijke ouwe baas. Hij is in de zestiger jaren, samen met zijn vrouw naar NZ geëmigreerd. Hij was in 2008 80 jaar en ging toen nog elke dag bij zijn koetjes langs die in een dal in de Coromandel stonden. Daarna ging hij bij verschillende bewoners op de koffie en bracht de laatste roddels rond. Hij praat leuk en de verhalen schieten van de WO2 (waar hij al flink scharrelde met verboden middelen) tot zijn kennismaking met de eerste hippies die zich daar kwamen vestigen en het niet zo nauw namen met de kledingvoorschriften (naaktlopers). Hij kent iedereen en heeft waarschijnlijk iedereen zien komen. Wij leerden hem kennen van “op de koffie bij Wim en Willeke (familie in NZ)”.

Vroeger ging hij met zijn ‘jongens’ stenen zoeken en verzamelen en trommelen. Het was een hobby. Van hem kregen wij als cadeautje dit setje stenen. Ik wilde deze gift graag origineel verpakt bewaren als een herinnering aan een bijzonder mens.

In het boekje ‘NZ Stones’ staan foto’s van stenen die ik grotendeels op het zuidereiland heb gefotografeerd. We hebben daar een jaar geleefd in 2015-2016. Hans was met pensioen gegaan en is hem gevraagd om een jaar een project in NZ te begeleiden. Een halfjaar in Timaru op het Zuidereiland en half jaar Auckland op het Noordereiland. Buiten het bijhouden van een weblog had ik daar niet veel om handen en was fotograferen van stenen een projectje van mij.

een record

18 november 2020

De weersvoorspellingen waren goed om weer eens lekker te fietsen. Linksom of rechtsom maakt hier niet veel uit want het is overal mooi. De keuze viel op Appelscha. Dat is een mooie afstand van hier uit. De heenweg kunnen we zonder kaart maar terug verdwalen we aldoor iets. Niet ernstig maar wel verrassend. Ook nu hebben we door een gebied gereden waar we waarschijnlijk (je weet het nooit zeker) niet eerder hebben gereden.
Terug zijn we langs het Aekingerzand (of Kale Duinen) gekomen. Wat een mooi gebied is dat. Bij de uitkijktoren was een kudde schapen aan het grazen. Er was geen herder bij maar ze bleven er erg rustig onder dat er mensen tussen ze doorliepen. Het pad liep langs ’t Groote Veen, het Wapser Zand en we vonden zelfs de doorsteek langs de Meeuweplas. Uiteindelijk kwamen we op de Doldersummerweg waar we vaker fietsen maar nooit geweten hebben dat we daar dus halverwege kunnen afslaan om op deze mooie route te komen. Hans ging helemaal los en wilde nu zelfs langs de visvijver naar huis. Een beetje overdreven en niet praktisch want het heeft de laatste tijd nogal geregend. Al met al een leuke fietstocht en een nieuw record! Nee niet de kilometers maar de temperatuur. Het was de warmste 18 november ooit gemeten. We hebben er maar het beste van gemaakt.

Toen we thuis kwamen lag ‘de Veldwijzer’ in de bus. Een blaadje van de grote natuurgebieden hier in de buurt. Op de voorpagina stond een foto van de koeien die we waren tegengekomen. Ze leggen in een artikeltje uit hoe om te gaan met de grote grazers als je ze tegenkomt. Die grote zwarte koeien zijn Sayaguesarunderen. Imposante grote zwarte runderen die er indrukwekkend uitzien maar toch heel rustig en vriendelijk zijn.

mist

11 november 2020

Het is al dagen mistig in Drenthe en dat in een provincie waar veel mensen graag hout stoken. Wij ook.

We kregen een emailtje van onze nieuwe buren waarin ze aankondigde dat er in en om het huis geklust gaat worden en ze hopen dat de overlast mee zal vallen.
Ook schreven ze dat ze met veel woonplezier in onze straat wonen maar dat helaas het woonplezier de laatste tijd wat minder is. Ze hadden zelf op hun vorige adres met plezier open haard gestookt maar hielden altijd rekening met de omliggende buren. Dus niet stoken als het windstil/mistig is want dan blijft de rook hangen. Er was zelfs een stookalert van het rivm geweest, schreven ze. Toevallig was dat alert via een omweg (faceboek) ook bij ons binnen gekomen.

Tja, ze hebben natuurlijk helemaal gelijk maar het was wel even slikken hoor. Van schrik heb ik maar kaarsen voor de kale, donkere en koude kachel gezet. Maar waar ik inmiddels aan was gaan wennen was de rook van de buurman een paar huizen verderop. Die stoken de hele dag en vaak gesmoord (extra rook). Ik vermoed dat ze er ’s avonds nog een blok opleggen, lekker gaan knijpen en dan ’s morgens weer verder. Daar had ik het ook vaak best benauwd van. Maar die zijn daar van schrik mee gestopt lijkt wel. Het is gewoon vreemd dat ik nu frisse lucht ruik als ik door de straat fiets.
Soms heb je gewoon weer een frisse wind nodig in de straat.

Ik heb me gelijk opgegeven om ook een stookalert te ontvangen wanneer dit wordt afgegeven. Gisteren zat het hier potdicht van de mist dus ik verwachtte wel een alert. Ik hoorde niks en ben op de site gaan kijken en ook daar geen alert. Ik dacht ik stuur een mailtje met de vraag waarom er dan nu geen alert is. Ik kreeg een mailtje terug:

Hartelijk dank voor uw e-mail aan het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu.
Uw e-mail heeft het volgende kenmerknummer: M2011 2457
Wij streven ernaar uw vraag of opmerking zo snel mogelijk te beantwoorden.

Op onze website http://www.rivm.nl kunt u informatie lezen over onze organisatie en over de onderwerpen waar wij ons mee bezig houden.

Dat schiet lekker op. Je geeft wel alerts of niet maar niet af en toe.






Stones

11 november 2020

In mijn jaar Nieuw Zeeland was één van de creatieve uitingen fotograferen en weblogs bijhouden.
Op het strand was ik altijd aan het stenen ‘spotten’ en de een was nog mooier dan de ander. Meenemen kon helaas niet want van een te zware koffer op een vliegreis vanuit Nieuw Zeeland ga je failliet. Dus werd het een leuke bezigheid om ze op de foto te zetten.
En dan heb je een verzameling foto’s van mooie stenen en wat doe je daar dan mee als boekbinder? Je maakt er een boekje van. Het printproces is voor iemand die dit niet dagelijks doet best even uitknobbelen: dubbelzijdig en hier en daar een blanco pagina. De blanco pagina wilde ik erin hebben zodat er in geschreven kan worden. Mijn exemplaar gaat gevuld worden met verbasterde spreekwoorden zoals ‘beter één steen in de hand dan tien in de lucht’ en hoge stenen vangen vangen veel wind’. Misschien een beetje melig maar ik ben verder niet zo filosofisch.

De marmer is zelfgemaakt.

herfst

6 november 2020

Ik houd van oud, roestig, schots en scheef en vergaan.
De herfst ruikt heerlijk naar verrotting, soms zoet en soms sterk als bittere maggiblokjes. De paden zijn bedekt met afgevallen blad en de kleuren zijn prachtig. Misschien is dit wel het mooiste jaargetijde op aarde. Dat komt vast door de vergankelijkheid want het kan elke dag voorbij zijn.
Een flinke storm en alle kleur is verdwenen.

De foto’s zijn van de middagwandeling in de buurt (Diever)

Au revoir Paris

5 november 2020

In een kringloop kwam ik een boekje tegen met foto’s van Parijs in de vijftiger jaren. Ik heb er een paar gefotografeerd, geprint en bewerkt met verdunde verf op de geli-plate. Het resultaat beviel me.
Het samenstellen van de overige materialen ging stap voor stap.
Dat van die markante bomen in Parijs komt dan ook spontaan op net als het printen in negatief. Ik zocht een sfeer in een kleurstelling.
Het leuke van zo’n proces is dat ik zelf ook niet weet wat het uiteindelijke resultaat gaat zijn.
Dit is het geworden en ik ben zelf ook verbaasd.

Spaanse griep

4 november 2020

Ondanks de naam ligt de oorsprong van deze ziekte naar alle waarschijnlijkheid niet in Spanje.
In januari 1918 brak in Kansas een griepepidemie uit die niet ouderen en kinderen trof maar jongvolwassenen.
De epidemie was eind februari weer even plotseling verdwenen als ze was gekomen, en de opgeroepen jongemannen uit de streek hadden zich voor legerdienst gemeld en prompt brak daar de ziekte uit, te beginnen met de legerkok op 4 maart. De troepentransporten naar Europa zorgden voor een verdere verspreiding. Dit nieuwe virus, van het subtype H1N1, heeft uiteindelijk geleid tot de pandemie.
Het werd Spaanse griep genoemd, omdat kranten in Spanje, een neutraal land in de Eerste Wereldoorlog, er het eerst over berichtten.

De Spaanse griep had de opmerkelijke eigenschap om jonge volwassenen te treffen. Dit in tegenstelling tot gangbare griepepidemieën, waarbij met name kinderen en bejaarden de ziekte krijgen en laatstgenoemden de grootste risico’s lopen. In augustus 1918 had de helft van de Amerikaanse soldaten in Europa de ziekte: 43.000 man overleefden het niet. (Dit is bijna de helft van het aantal Amerikanen dat in Europa stierf; aan het front vielen ruim 50.000 man.) De ziekte sloeg snel over naar andere legerkorpsen, ook de Duitse.

Toen de oorlog op 11 november 1918 eindigde en soldaten naar hun land terugkeerden, werden ze overal ter wereld feestelijk onthaald. Door deze wereldwijde massabijeenkomsten verspreidde het virus zich gemakkelijk.
In de VS stierven 675.000 mensen,
in Frankrijk 200.000
in Engeland 400.000
in België naar schatting 282.165
in Nederland meer dan 40.000
In India en Rusland stierven miljoenen mensen.

Al met al lijkt het erop dat 20% van de toenmalige wereldbevolking besmet raakte, in totaal een half miljard mensen. De meest voorzichtige schattingen komen op 20 tot 40 miljoen doden.
En net zo snel als het kwam, verdween het virus ook weer: eind 1919 was het voorbij.

Alleen Australië heeft de ziekte tijdelijk buiten de deur kunnen houden door het instellen van een strikte maritieme quarantaine. In 1919 brak de pandemie ook in Australië uit en ondanks de maatregelen de verspreiding te beperken, werd 40% van de bevolking ziek en stierven 15.000 mensen. De ziekte was in de tussentijd tot een mildere vorm geëvolueerd en buiten Australië was bijna iedereen immuun geworden, waardoor de pandemie uitstierf.

In Nederland vielen verhoudingsgewijs de meeste griepslachtoffers in de provincie Drenthe 67,92 per 10.000, bijna 2,5 maal zo hoog als het gehele land. De oorzaak daarvan was dat de griep over de Oostgrens het land binnenkwam.

Het meest bevreemdend van de Spaanse griep was de groep mensen voor wie de griep fataal was. De Spaanse griep had het hoogste sterftecijfer in de leeftijdsgroep 14- tot 21-jarigen. Na onderzoek van de longen van personen die aan de Spaanse griep zijn gestorven en in Alaska zijn begraven, is het virus nagemaakt. Hieruit bleek dat de griep vooral mensen in de leeftijdsgroep 20 tot 40 jaar trof, die normaliter het sterkste immuunsysteem hebben. Het kan daarom zijn, dat de sterfte veroorzaakt wordt door een te sterke reactie van het immuunsysteem (cytokinestorm).

De gangbare risicogroepen bij de jaarlijkse “gewone” griepgolven zijn bejaarden en jonge kinderen met hartstoornissen. Van deze groepen vormen de bejaarden verreweg de grootste risicogroep, waarbij het sterftecijfer als gevolg van de griep het hoogst is. Zuigelingen en peuters tot en met 4 jaar hebben over het algemeen nog antilichamen (immuniteit) meegekregen van de moeder, voornamelijk door borstvoeding.



Informatie van wikipedia en ingekort.

kleur

29 oktober 2020

De ochtenden zijn het lekkerst als pensionado’s. Als je tenminste geen afspraken hebt want dan merk je juist dat je van vroeg actief moeten zijn helemaal niet blij wordt. Vandaag had ik toegezegd om te gaan helpen in een winkeltje met boekbindspullen. Een klein pijpelaartje vol met materialen waar boekbinders gelukkig van worden. Soms hebben de eigenaren amper tijd om alle inkopen geordend op te ruimen en dan vragen ze af en toe of ik kom helpen. Ja is zo gezegd maar het begon te knagen. Drie man in een pijpelaartje en aldoor vlak langs elkaars rug passeren leek me in Coronatijd helemaal niet prettig dus ik heb afgebeld. Gezondheid eerst lijkt me. We nemen de maatregelen serieus en willen beiden geen corona krijgen. Maar daardoor zat ik nu lekker relaxt de krant te lezen want ik heb de hele dag de tijd om te rommelen. Vervelen doe ik geen moment want als boekbinder aan huis is er altijd wel een projectje te verzinnen of soms zelfs een opdrachtje af te maken. Dus na de krant (digitaal) verdwaalde ik even in de filmpjes via facebook. Gezellige poezen- en andere emofilmpjes. Ik bleef kijken naar een filmpje waar mensen die kleurenblind zijn een bril kregen opgezet waardoor ze kleuren konden zien. De reacties zijn heftig en allemaal barsten ze in tranen uit. Het gaat me er nu niet om of dit waar is of niet (waarschijnlijk wel) maar om de emotie. Ik realiseerde me dat deze mensen in een zwart/wit film leven en niet beter weten en dan voor het eerst van hun leven de kleurenpracht van deze aarde zien. Opeens kijk ik zelf ook weer anders naar buiten. Vanaf de ontbijttafel heb ik rondom uitzicht en opeens vind ik de kleuren zo intens, zo bijzonder dat ik me er weer even bewust van ben hoe mooi de aarde is.

Vrijdagmiddag was het een gedoe van jewelste in het paleis; er moesten koffers gepakt worden want ze gingen op vakantie.
Mamma koningin had het er maar druk mee. De ene prinses riep nog harder dan de ander. Mahham, waar is mijn favoriete bikini, mahham, waar is dat lichtblauwe jurkje waar we mee op de foto zijn gezet. Maar uiteindelijk waren alle koffers gepakt en waren ze klaar voor vertrek.
De volgende ochtend was de koning in een opperbest humeur; hij mocht weer eens vliegen. Dat werd ook wel weer eens tijd want je moet voor je vliegbrevet wel aan je vlieguren komen.
Gelukkig hoefde ze niet door de publieke ruimtes (mondkapjes aangeraden) en langs de douane – wat de jongste wel jammer vond want ze had net haar eigen paspoort.
Na wat gekibbel over wie er naast mamma koningin mocht zitten was het veiligheidsriemen vast en gaan. Op naar hun vakantiehuisje in Griekenland. Even weg van al dat corona gedoe.
In het land begreep men dat de koninklijke familie dus lekker op vakantie was gegaan terwijl zij niet eens meer naar het plaatselijke bos mochten omdat “drukke plaatsen vermeden moesten worden”.
Langzaam begon het volk te morren: ze houden niet van mensen met privileges zelfs niet als ze koninklijk zijn.
De baas van het land die geen baas wilde spelen kreeg door dat hier toch wel met twee maten werd gemeten en het koningspaar wilde niet de veroorzakers zijn van landelijke onrust.
Op hun schreden keerden ze weer terug naar hun kasteel. De meisjes waren erg sip, ze hadden zich er zo verheugd.
Bah, het was naar om zo thuis te komen. Al het personeel was met verlof gestuurd, de koelkast leeg en de kachel uit.
De restaurants waren ook al gesloten want er was een serieuze gedeeltelijke Lock down gaande in het land. De Corona was nog lang niet onder controle.
Zo zaten ze met sippe koppies aan de keukentafel in het koude kasteel. De bevolking was boos maar het mocht toch van de baas van het land?
Bah, het is helemaal niet leuk om koning te zijn. Misschien moesten ze er maar eens mee stoppen.

De plaatjes komen uit een kinderboek van mij dat ik nog steeds leuk vind. De drie paardjes van Piet Worm. Alleen al het formaat: 44 cm lang en 18 breed!




zaterdag

17 oktober 2020

Zaterdagen kunnen zo gezellig en prettig zijn. We slapen uit – voor zover dat nog lukt. Meestal doe ik dan om zeven uur de wekkerradio aan om het toch nog een uurtje vol te houden.
Dan lekker met de papieren zaterdagkrant en thee aan tafel wakker worden. Hans gaat op een gegeven moment naar de super -die een goede bakkerij heeft- verse broodjes en beleg halen. In de tussentijd ga ik me douchen en als ik klaar ben zijn de broodjes meestal gesmeerd en de koffie gezet. Heerlijk. En dan gewoon weer verder met de krant.
Vanmorgen zag het er buiten zo aantrekkelijk uit dat we daarna meteen zijn gaan fietsen. En dan waren we ook een beetje voor de drukte uit want herfstvakantie in Drenthe betekend veel fietsers. Op sommige paadjes is het file-fietsen.
Daarna hadden nog de hele middag om ons met onze bezigheden bezig te houden.
Van de week een leuke buitenlamp bij de kringloop gescoord en die hangt nu in de tuinkamer. Ikzelf ben met een in memoriam project bezig voor onze schoondochter. Ja, zaterdagen kunnen heel genoeglijk zijn.